Met haar masterthesis toonde bio-ingenieur Elisa Kooy hoe visafval kan gebruikt worden in onder andere de toekomstige generatie herlaadbare batterijen. Het leverde haar de NBN Sustainability Award op, onderdeel van de Vlaamse Scriptieprijs. “De prijs is geweldig, maar het traject was nog waardevoller.”
IN HET KORT
- Bioafval van vis en schaaldieren kan omgezet worden in een bruikbaar product voor onder andere waterzuivering en superbatterijen.
- Elisa deed hier onderzoek naar aan de Ghent University Global Campus in Zuid-Korea, een land waar visafval een probleem is.
- Met haar onderzoek won Elisa een deelprijs van de Vlaamse Scriptieprijs.
De keuze van Elisa om bio-ingenieur te worden was logisch. “Mijn opa was bio-ingenieur en reisde veel, dat trok me aan. Ik ben ook van de klimaatgeneratie, dus koos ik voor milieutechnologie als afstudeerrichting. Afvalverwerking is mijn passie: iets nuttigs halen uit afval en problemen als de plastic soup helpen oplossen.”
Zowel haar bachelor- als masterproef gingen over duurzame afvalconversie. “Voor mijn bachelorproef maakten we met vier studenten actieve kool uit fruitpitten en daarmee werden we tweede in een Europese wedstrijd. Toen besefte ik voor het eerst dat wetenschappelijk onderzoek kan leiden tot industriële toepassingen met maatschappelijke meerwaarde.”
Hydrochar: van visafval tot waardevolle grondstof
Haar masterthesis werd geïnspireerd door een infosessie over thesisonderzoek aan de Ghent University Global Campus in Zuid-Korea. Elisa onderzocht er hoe marien bioafval – zoals visgraten en schaaldierresten – omgezet kan worden in hydrochar, een circulair en stabiel chemisch product bruikbaar voor onder andere waterzuivering en superbatterijen.
De visafvalproblematiek in Zuid-Korea, waar ze dol zijn op vis, is urgent. “Het afval wordt vaak verbrand, gestort of illegaal in zee gedumpt. Mijn onderzoek was een eerste stap om deze stroom duurzaam om te zetten tot een waardevolle grondstof voor andere toepassingen en zo afval te verminderen.”
Op aandringen van haar promotoren nam ze deel aan de Vlaamse Scriptieprijs en won ze de NBN Sustainability Award. “Ik vond het onderzoek van de anderen interessanter dan het mijne (lacht). De prijs is geweldig, maar het traject was nog waardevoller. Ik leerde hoe ik wetenschappelijk onderzoek toegankelijk maak voor een breed publiek.”
Het prijzengeld spaart ze vooral voor een eigen stekje. “Ik heb wel al mijn collega’s op de vakgroep getrakteerd (lacht).”
Elisa: "Mijn onderzoek was een eerste stap om visafval duurzaam om te zetten tot een waardevolle grondstof voor andere toepassingen en zo afval te verminderen.”
Naar een groene chemische industrie
Vandaag werkt Elisa als doctoraatsonderzoeker in de vakgroep Groene Chemie en Technologie aan UGent, waar ze onderzoek doet naar de ontwikkeling van biogebaseerde chemicaliën en de bioraffinaderij van de toekomst. “Biogebaseerde chemicaliën worden tot vandaag niet serieus genomen door de klassieke chemische sector, die nog sterk afhankelijk is van aardolie en enorm veel energie verbruikt. We moeten de conversatie keren en biogebaseerde chemicaliën hun weg laten vinden in de chemische sector.”
Daarnaast is ze ook onderwijsassistent. “Het leuke aan mijn job als lesgever is dat ik de komende zes jaar nog elk jaar terugkeer naar Zuid-Korea om er werkcolleges te geven. Op die manier kan ik regelmatig de banden aanhalen met mijn vrienden daar en lekker eten in de cafetaria op de campus, echt een aanrader!”
Het belang van internationaal thesisonderzoek
Elisa is fan van een internationale masterthesis. “Laat je niet afschrikken. Er zijn ook mogelijkheden voor financiële en administratieve steun van de UGent. Dat maakt zo’n internationale uitwisseling haalbaar zodat je zulke kansen niet hoeft te laten liggen.”
Om toegelaten te worden moest ze eerst een motivatiebrief schrijven aan haar promotor in België (Prof. Frederik Ronsse) en in Zuid-Korea (Prof. Philippe Heynderickx). “Een aanrader voor elke thesisstudent. Het helpt je engagement te verduidelijken en het is handig als referentie tijdens het schrijven van je thesis.”
Terwijl haar medestudenten in Gent het hele academiejaar door in het labo konden werken voor hun thesis, moest Elisa op drie maanden tijd alle data verzamelen in de labo’s aan de Ghent University Global Campus. Daarom kreeg ze op voorhand huiswerk van haar promotors. “Ik moest al papers lezen en een inhoudstafel opstellen, zodat ik ingewerkt was in mijn onderwerp en meteen aan de slag kon.”
Elisa: “Ik twijfelde lang of ik zou vertrekken naar Zuid-Korea. Mijn oma gaf me het laatste duwtje. Ze had gelijk.”
De korte labotijd vereiste een strakke planning. “Elke twee weken overlegde ik met mijn promotor in Zuid-Korea. Het was een zeer intensieve periode, maar na drie maanden had ik wel alle data die ik nodig had. Eenmaal terug in België kon ik direct de data analyseren en beginnen schrijven, terwijl vrienden in Gent nog een heel academiejaar in het labo stonden.”
Wat ook hielp: “De Zuid-Koreaanse campus heeft goed uitgeruste labo’s waar het rustig werken was. Ik moest nooit wachten op apparatuur, superhandig! Na de uren trokken we eropuit om het land te verkennen.”
Oma gaf de doorslag
Achteraf lijken haar keuzes vanzelfsprekend, maar dat waren ze zeker niet. “Ik twijfelde lang of ik zou vertrekken. Mijn oma gaf me het laatste duwtje: ‘Ga ervoor, je krijgt er geen spijt van.’ Ze had gelijk.”
Haar Erasmuservaring in Wenen en uitwisseling in Zuid-Korea behoren tot haar mooiste herinneringen. “Je woont, studeert en werkt in een nieuwe omgeving, maakt internationale vrienden en ontdekt andere wetenschappelijke visies. Dat opent je blik, maakt je zelfstandiger en geeft je zelfvertrouwen een boost. Zeker doen!”
Lees ook
Welcome to Ghent University… in Zuid-Korea
Een volwaardige universiteitscampus aan de andere kant van de wereld met aan de inkomhal een bordje: ‘Ghent University’. De UGent heeft namelijk naast campussen in Gent, Merelbeke, Melle, Brugge, Oostende en Kortrijk er zelfs één in … Zuid-Korea. Professor Wesley De Neve geeft er al jaren les aan Koreaanse UGent-studenten en doet er ook onderzoek.
Lees ook
Dankzij de ontdekking van Elias roesten installaties minder snel en gaan ze langer mee
Waterinstallaties die in contact komen met zuurstof hebben één groot probleem: corrosie of ‘roest’ in de volksmond. Thuis kan dat een verroeste kraan zijn, maar in bedrijven is corrosie vaak een groter probleem. Denk maar aan hoge koeltorens of dikke waterbuizen.
Hoeveel microplastic zit in onze grond en kunnen we er iets aan doen?
Bij microplastic denken we snel aan de plasticsoep in onze zeeën en oceanen, maar wist je dat er nog veel meer plastic in onze bodem zit? Een onderzoeksgroep van de faculteit Wetenschappen brengt in kaart hoeveel microplastic er precies in onze landbouwgrond zit.
Water zuiveren helpt bedrijven én de planeet vooruit
Bedrijven, boeren, natuur en consumenten: iedereen heeft water nodig. Maar slechts 1% van alle water op aarde is drinkbaar. Bovendien wordt het door de klimaatverandering steeds moeilijker om iedereen van voldoende water te voorzien. Inzetten op waterzuivering lijkt dus meer dan noodzakelijk.
Wat doet een bio-econoom? “Ik streef naar een milieuvriendelijke economie”
De komende 25 jaar zijn cruciaal in de omschakeling van een fossiele economie naar een circulaire bio-economie. Onderzoeker Pieter Nachtergaele maakt er zijn levenswerk van om dat mee waar te maken.
