Een half jaar geleden hakte Anja Peumans de knoop door: ze paste haar testament aan, waardoor een deel van haar erfenis naar de dierenkliniek van de UGent gaat. “Ik voelde een last van mijn schouders vallen. Eindelijk, dacht ik. Nu kan ik mijn droom waarmaken als ik er niet meer ben.”
Nochtans is daar nog lang geen sprake van: Anja is een gezonde en springlevende vijftiger. “Ik weet dat de meeste van mijn leeftijdsgenoten nog niet denken aan hun testament. Maar ik ben alleenstaande, heb geen kinderen. Dan ben je daar toch iets meer mee bezig.” Dat zij, als Limburgse, de dierenkliniek van de UGent opnam in haar testament is allesbehalve toevallig. Want daar hebben ze het leven van haar oudste hond gered.
UGent-dierenkliniek als laatste strohalm
Het is intussen ongeveer een jaar geleden dat Miep, een stoere westie - of West Highland High terrier - van elf, na jaren hartmedicatie, haar doodvonnis kreeg. “We kunnen niets meer voor haar doen”, klonk het bij Anja’s lokale dierenarts.
Daar kon Anja zich niet zomaar bij neerleggen. Als laatste strohalm reed ze met haar hond naar de dierenkliniek van de UGent. Dat ze daarvoor naar de andere kant van Vlaanderen moest rijden, kon haar weinig schelen. “Mijn hondjes zijn mijn kinderen. Ik heb alles voor hen over.”
Over waar ze daarvoor kon aankloppen, hoefde Anja niet te twijfelen. “Ik ben opgegroeid op een boerderij. Als er iets was met de kalfjes, gingen mijn ouders naar de UGent-dierenkliniek. Zonder de kliniek was de westie van een vriendin er niet meer, die had iets aan haar nieren. En dan is er mijn collega, die met haar hond dertien verschillende dierenartsen bezocht, maar alleen de Gentse artsen konden haar hond behandelen voor epilepsie. Iedereen weet dat je daar moet zijn als er iets ernstigs is met je dier.”
Kwaliteit kost geld
Ook voor Miep maakte de consultatie het verschil. Van een nakende dood was helemaal geen sprake. “Ze ontdekten dat Mieps hart niets mankeerde en dat ze dus al jaren de verkeerde behandeling kreeg”, vertelt Anja. Miep was gezond, ze had enkel last van ouderdomskwaaltjes en was dus helemaal niet uitbehandeld.
“Iedereen in de dierenkliniek was erg professioneel en correct. Ze namen hun tijd voor mij en Miep. Ik was er best van onder de indruk. Tegelijkertijd besefte ik: die kwaliteit kost geld. De kwalitatieve onderzoeksmaterialen en het toponderzoek waarmee ze dieren redden: het is allemaal duur. Daar wilde ik graag aan bijdragen.”
Het is iets wat Anja al langer bezighield. “Al mijn hele leven houd ik van dieren. Mijn hondjes zijn alles voor mij. Maar eigenlijk zitten alle dieren in mijn hart. Daarom zet ik me in voor goede doelen om dieren te helpen, sponsor ik dierenasielen… Ik zou echt al mijn geld geven om hen een beter leven te geven.”
Testament via de dienst fondsenwerving van de UGent
Alleen: ze heeft haar geld natuurlijk nu nog nodig om zelf te leven. “Daarom dacht ik vooruit: ik zou mijn erfenis schenken aan een beter leven voor dieren.” Omdat ze zo onder de indruk was van de professionaliteit van de dierenkliniek, kwam ze al snel bij Terry en Elien van de dienst fondsenwerving van de UGent terecht. “Het mooie is dat ik helemaal zelf kon kiezen waar mijn geld naartoe ging: een deel gaat nu niet alleen naar een dierenasiel, maar ook naar de dierenkliniek. Dat staat zo beschreven in mijn testament. Als ik er niet meer ben, red ik dierenlevens. Hoe mooi is dat!”
Terry en Elien hielpen haar met alle praktische overwegingen. Anja glimlacht: “Ik hoefde alleen maar te zeggen wat ik wil, verder regelden zij alles. Ik kreeg een kant-en-klaar testamentontwerp, helemaal volgens mijn persoonlijke wensen. Daarmee kon ik rechtstreeks naar de notaris.”
“En weet je wat het leukste van alles is?”, voegt ze er enthousiast aan toe. “Ik stelde een watervalsysteem op van mensen uit mijn netwerk die mijn hondjes opvangen als ik er niet meer ben. En als dat niet mogelijk is, zoekt de dierenkliniek zélf naar een passend opvanggezin. Ook dat heb ik opgenomen in mijn testament. Nu ben ik helemaal gerust!”
Lees ook
100 kilometer voor oma: hoe studente Kaat de strijd tegen Parkinson steunt
UGent-studente Diergeneeskunde Kaat De Haeck (26) heeft 100 kilometer gewandeld om het Fonds Parkinsononderzoek te steunen. Een paar weken voor de tocht overleed haar oma Anita aan Parkinson.
Eline zamelde geld in voor kankeronderzoek: “Nu is er geen behandeling voor mij, morgen misschien wel”
Eline Van Den Abeele was geen vrouw die bij de pakken bleef neerzitten. Zelfs niet na haar diagnose van uitgezaaide galwegkanker eind maart. Slechts drie maanden na dat nieuws is Eline overleden. Haar strijdlustige geest leeft voort in de inzamelactie die ze begin juni lanceerde voor het Cancer Research Institute Ghent (CRIG). Nog geen twee weken na de start stond de teller al op 60.000 euro. We spraken met Eline op 11 juni, twee weken voor haar overlijden.
Een leven voor wetenschap, een nalatenschap voor onderzoek
Roland Carchon wijdde zijn leven aan de wetenschap. Ook na zijn dood staat het centraal: met zijn nalatenschap steunt hij vernieuwend en beloftevol onderzoek in de astrofysica. Marc Govaert, 70 jaar lang zijn boezemvriend, gunt ons een blik in Rolands leven. “Hij was een wetenschapper van de zuiverste soort.”
“We wilden een wezenlijk verschil maken voor de professor en mijn lotgenoten”
Een keiharde diagnose, gevolgd door een reddende aanpak van professor Fritz Offner (UGent), deden Eddy en Dorinda beseffen: onze nalatenschap moet de wetenschap steunen. “We zagen met onze eigen ogen het belang van wetenschappelijk onderzoek en wilden graag ons steentje bijdragen.”
