Twee buitenlandse doctoraatsstudenten over hun ervaring met de lockdown in Gent

19 mei 2021 |

Doctoraatsstudenten Elaheh Niazi uit Iran en David Gleerup uit Denemarken arriveerden rond de start van de tweede lockdown in Gent. Ze zijn hier ondertussen enkele maanden, maar veel hebben ze nog niet gezien van de stad of zelfs van de collega’s.

Het moet bijzonder vreemd zijn om een van de grootste avonturen in je jonge leven - je eerste buitenlandse werkervaring - te starten in zulke extreme omstandigheden. En dan nog in een land met op dat moment een van de hoogste coronacijfers van Europa. Toch was er van schrik geen sprake, de zin om te doctoreren was daarvoor te groot.

Een schitterende kans

Elaheh: “Ik keek er echt naar uit om mijn onderzoek af te werken aan een van de belangrijkste referentiecentra voor aquacultuur in de wereld. De coronacrisis is ondertussen al zo lang bezig, dat ik niet wil dat het mijn werk nog langer tegenhoudt. Voor ik naar Gent vertrok, was er in Iran een lockdown. Toen ik hier aankwam, bleek dat ik terug in een lockdown was beland. Na mijn quarantaine kon ik gelukkig meteen aan de slag in het labo, alles is coronaproof georganiseerd.”

Ook David liet zich niet afschrikken. “De coronacijfers in Denemarken waren heel laag toen ik in oktober samen met mijn vriendin vertrok, terwijl ze hier piekten. Ik heb daar eerlijk gezegd niet te veel bij stilgestaan. En mijn familie kent me te goed om me te proberen tegenhouden (lacht). Zo'n schitterende kans wilde ik niet opgeven. Het is me trouwens een raadsel waarom corona zo hard heeft toegeslagen in België. De meeste mensen nemen het serieus en leven de maatregelen na, net als in Denemarken.”

Amol
67-33

Geen last van heimwee

Werken is anders vandaag, ook een sociaal netwerk uitbouwen is niet evident. Elaheh verblijft in een studentenhome waar ze wel een babbeltje kan slaan met de andere bewoners, maar samen koken mag bijvoorbeeld niet. Toch heeft ze al enkele vrienden kunnen maken. “Ik voel me dus wel goed, hoor. Ik ben een optimist van nature. Daarnaast heb ik bijna elke dag contact met vrienden en familie in Iran. Drie keer per week praten we of sturen we berichtjes. Ik heb geen last van heimwee. Gelukkig houdt mijn doctoraat en mijn zoektocht naar een volgende academische positie me druk bezig zodat ik geen tijd heb om na te denken over mijn eenzaamheid (lacht).”

Die brandende motivatie voor haar doctoraat wordt gestimuleerd door de geopolitieke situatie van haar land. “Op professioneel vlak is het verschil tussen werken in Iran of werken in België erg groot. In Iran ondervindt ons labowerk constant problemen als gevolg van de sancties tegen Iran. Materiaal bestellen duurt ofwel heel lang of het komt niet. In Gent is alles is veel makkelijker. Je bestelt wat je nodig hebt zonder problemen.”

David

Een pint met de collega’s

Al zit het grootste verschil misschien wel in de manier van omgaan met collega’s: “Alles is hier veel informeler. Hier spreek je elkaar aan met de voornaam en mijn promotor is erg makkelijk bereikbaar. Ik kan altijd bellen als ik een vraag heb.”

Ook David gooit zich volledig op zijn doctoraat, al heeft hij een andere drijfveer: “Op dit moment is het vooral werk, werk, werk. Dat komt niet zozeer door de situatie, maar door het feit dat ik me zo geprivilegieerd voel dat ik màg doctoreren. Mijn resultaten op de universiteit waren niet slecht, maar ook niet zo fantastisch. Ik ben super enthousiast dat ik mijn eigen onderzoek mag doen, dus vind ik lange werkdagen helemaal niet erg. Ik wil me echt bewijzen. Maar natuurlijk wil ik ook graag eens een pint pakken met mijn collega's. Dat mis ik erg hard.”

33-67

Samen naar de frituur

Hij heeft dus iets om naar uit te kijken eenmaal de situatie verbetert. Dat is niet anders bij Elaheh: “Van zodra het mag en als mijn onderzoek het toelaat, wil ik graag een vriendin bezoeken in Nederland.” En zij kijkt ook verder vooruit: “Ik wil mijn experimenten nu zo goed mogelijk afwerken, om dan elders in Europa aan de slag te gaan.”

David heeft naast de collegiale pint nog een hele bucketlist die hij wil afwerken. “Ik ben nogal een geschiedenisnerd en wil heel graag in de Ardennen op zoek naar sporen van de Tweede Wereldoorlog. Door corona hebben we dat tripje even on hold gezet, want als je nergens op restaurant of café kan, is er ook niet veel aan. En verder heb ik met de andere doctoraatsstudenten afgesproken om samen eens naar de frituur te gaan. Dat heb ik nog niet geprobeerd en dat is blijkbaar een schande (lacht).”

Elaheh is doctoraatsstudente bij de vakgroep Dierwetenschappen en Aquatische Ecologie aan de faculteit Bio-ingenieurswetenschappen. Ze krijgt energie van de muziek van Céline Dion, haar troost op moeilijke momenten.

David is doctoraatsstudent bij de vakgroep Morfologie van de faculteit Diergeneeskunde. Wat hem opvalt aan Gent: de grootsheid van de historische gebouwen zoals de kathedralen. In Denemarken is alles veel bescheidener.

Lees ook

Wat doen studentenvertegenwoordigers voor jou?

Saïd Mabrouk

Groenten die hoger mikken: de toekomst van de stadstuinbouw begint in Roeselare

Agrotopia

Bestaand medicijn kan oplossing zijn voor ‘onbehandelbare’ tumoren

Desmoide tumor

Eén richting, meerdere wegen: burgerlijk ingenieur

Brigitte