Lisbeth Imbo schrijft een brief gericht aan haar 18-jarige zelf

Lisbeth Imbo schrijft een brief, gericht aan haar 18-jarige zelf. Welke raad heeft de journaliste voor de jongvolwassen Lisbeth, die op het punt staat zich in te schrijven voor Germaanse filologie aan de UGent?

Dag Bootje,

De maand september is aangebroken, tijd voor de grote beslissing: zal het Romaanse of Germaanse filologie worden? De gedwongen keuze tussen je liefde voor de taal van Voltaire en die van Shakespeare. Het heeft je hele zomer gedomineerd. Taalbaden in Eastbourne en Vichy moesten helpen. Intussen had het thuisfront al beslist (bedisseld?) dat je op kot zou gaan in Gent en niet in Kortrijk. Maar je was blij dat dàt dan toch al beslist was.

Tweemaal zal je je gaan inschrijven. Gelukkig met een moeder vol begrip aan je zijde. Want “dit is wel een bepalende keuze!” Het wordt uiteindelijk Germaanse, meteen gevolgd door een nieuw dilemma: welke talen? Zucht. Vader en moeder vinden dat je Nederlands al kent, Duits vind je zelf hatelijk en Borgen en The Bridge moeten nog uitgevonden worden.

Nu, jaren later kijk je terug naar die tunnelvisie van toen en beweer en bezweer je luidop dat je het allemaal anders zou aanpakken!

Je eerste liefde was Woord, acteren, op het podium staan. Maar mama en papa vonden dat iets voor een hobby, geen studie. Je had toen – en wellicht nog steeds – niet het lef om je toch voor die jury te presenteren en voor je droom te gaan. Het hield het risico in dat alles aan flarden zou worden geschoten wegens een gebrek aan talent. Soms is het beter een droom te koesteren – dacht je toen. En nu.

De grote ambitie werd dan strafpleiter – mensen redden van onschuldige levenslange opsluiting, verkrachters in de cel gooien, kinderen beschermen tegen groter onheil. Maar een bezoek aan de infodag, de dikke cursussen, de saaie speeches hebben je afgeschrikt. Dat is niets voor mij! Je borg de ambitie meteen op. Jammer. Dat hadden we anders moeten aanpakken. Nu zou ik je naar advocaten sturen, jonge en ervaren toppers. Om te luisteren naar de echte verhalen uit de praktijk – het leven nà de cursus. Misschien waren we dan wel gesprongen. Want onze droom, een verschil maken in een mensenleven, is nooit opgedroogd. Die ambitie zal je blijven stuwen en doen twijfelen: maak ik nu enig verschil dan?

Soms vraag ik me af in hoeverre de keuze die jij maakt in september 1993 mijn leven nu zou bepalen? Zou ik elke zondag vroeg opstaan om ‘De Zevende Dag’ te presenteren of zou ik met een koffie aan de voorbereiding van mijn dossiers voor de volgende zitdag beginnen? Zou ik het ene nu willen ruilen voor het andere? En zou dat zinvoller zijn?

Ik zal het nooit weten. Maar de vraag blijft snijden. Als ik mensen als Paul Stoffels en Peter Piot mag bevragen over COVID-19 dan denk ik wel ergens een zinvolle rol te spelen. Maar als ik Christine Mussche bevlogen zie praten over #metoo en andere maatschappelijk-juridische hangijzers, dan voel ik een steek, eentje die nog steeds “zeer” doet. I will never know – maar jij wel. Aim high and you will reach the sky. Daar ben ik zeker van. Omring je met goede mentoren en je zal je weg wel vinden. Van een beetje hard werken ben je nooit doodgegaan.

Beloof me wel één ding: wat je ook kiest nu, verlies die andere diepe wens niet uit het oog... Als ik interviews herlees met mezelf, komt steeds een zelfde antwoord terug op ‘de Grote Ambitievraag’: wat wil je nog bereiken? “Gelukkig zijn”. Daar is het jou en mij inderdaad altijd om te doen geweest. Als je 12 uur op een redactie doorbrengt en dat dagen, weken, maanden, jaren aan een stuk, dan heeft dat een prijs. Misschien hoef je die niet te betalen. Misschien moet je gewoon wat meer durven springen.

Om met één van onze favoriete dichters Bart Moeyaert te eindigen: het is waar “dat liefde spieren geeft, en op den duur ook vuur”.

Je L x