Tien jaar geleden besliste Rita Carron om de UGent op te nemen in haar testament. Een beslissing waar ze nog geen seconde spijt van heeft gehad. Haar band met de UGent is sterk. Ze is twee keer per week aan de slag als vrijwilliger in de Plantentuin, waar ze zich verdiept in de biologie, haar levenslange passie.
“Planten zijn de grond van alles. Mensen snappen soms niet hoe onderzoekers hun levenswerk kunnen maken van onderzoek naar mossen. Ik snap dat wel. Zelfs het kleinste mosje kan van belang zijn.”
“Na het secundair, in 1968, ben ik gestart met de opleiding biologie aan de UGent. Door persoonlijke omstandigheden ben ik ermee gestopt. Na een ietwat hobbelig professioneel parcours keerde ik uiteindelijk terug naar mijn eerste intellectuele liefde, ik kon het niet loslaten. Op mijn 55ste schreef ik me voor de tweede keer in als voltijds student biologie. Dat ik indertijd die studie had stopgezet was het enige waar ik ooit spijt van heb gehad.”
“Die eerste lessen voelden als thuiskomen. De sfeer onder de studenten was fantastisch. Die keken er helemaal niet raar van op dat ik daar rond liep, ik was gewoon een van hen. Ik had de tijd van mijn leven. Tegelijk was het enorm zwaar. Halverwege mijn tweede jaar besefte ik dat ik mezelf nu wel bewezen had. Ik kon dit intellectueel aan. Toch ben ik toen gestopt omdat het te uitputtend was.”
Legaat makkelijker te regelen dan je denkt
Rustig aan doen staat niet in haar woordenboek. “Ik ben in de Plantentuin gebleven als vrijwilliger. Al bijna twintig jaar ondertussen. En nog altijd met veel plezier. Twee keer per week kom ik langs voor een halve dag. Dit vrijwilligerswerk houdt mijn geest scherp. Vaak kom ik zaken tegen die ik niet ken en dan verdiep ik me hier verder in. Ik blijf studeren, ik heb daar nood aan.”
Vrijwilligerswerk is één ding, beslissen om de UGent op te nemen in je testament, is een ander. Voor Rita was het een logische beslissing. “Ik heb geen kinderen. Ik heb twee dingen die me dierbaar zijn: een goede vriendin en de wetenschap. Aan beide wil ik iets nalaten. De UGent opnemen in mijn testament was makkelijk te regelen. De medewerkers van het Universiteitsfonds hielpen met de juiste bewoordingen en de voorwaarden voor het legaat. Het stelt mij gerust dat ik weet wat er na mijn dood met mijn erfenis gebeurt.”
De drive van Marie-Stéphanie
Het geld van Rita zal voor een heel specifiek doeleinde worden ingezet. “Ik wil studenten van de faculteit Wetenschappen ondersteunen die in het buitenland onderzoek willen doen, want een beurs dekt niet altijd alle kosten. Dat dit kan helpen heb ik gemerkt toen ik hier studeerde. Een van mijn medestudenten, Marie-Stéphanie, wilde in Centraal-Amerika onderzoek doen. Zij had een ongelooflijk grote drive, maar veel te weinig middelen. Ik heb haar toen financieel geholpen om haar onderzoek mee te helpen realiseren. Af en toe hebben we nog contact. Ze woont er nu en heeft me al regelmatig uitgenodigd (lacht).”
Read also
100 kilometres for Grandma: how student Kaat is supporting the fight against Parkinson’s
Ghent University veterinary medicine student Kaat De Haeck (26) walked 100 kilometres to support the Parkinson’s Research Fund. By taking part in the Dodentocht, a 100-kilometre walking challenge, she raised €2,000.
Eline raised money for cancer research: “There may be no cure for me today, but tomorrow there might be”
Eline Van Den Abeele was not the one to sit back and do nothing. Not even after she was diagnosed with metastatic bile duct cancer at the end of March. Just three months after receiving the news, Eline passed away. Her fighting spirit lives on in the fundraising campaign she launched for the Cancer Research Institute Ghent (CRIG).
From boxed-in thinking to no man’s land: new GUM exhibition questions the borders we live by
Borders are everywhere. In its new exhibition BORDERS, the Ghent University Museum (GUM) & Botanical Garden dissects the concept in all its forms: from biological membranes to bureaucratic walls and mental scars. By matching objects from its rich academic collections with contemporary art, the exhibition reveals borders not as fixed facts, but as ongoing negotiations experienced differently by each of us.
“We wanted to make a meaningful difference for the professor and for others like me”
A devastating diagnosis, followed by life-saving treatment from Professor Fritz Offner (Ghent University), led Eddy and Dorinda to a clear decision: their legacy should support science. “We saw with our own eyes how important scientific research is, and we wanted to contribute in our own way.”