Welkom op durfdenken.be, de blog van de UGent.
Met opvallende foto’s, doordachte teksten, en een heleboel input voor jouw grijze hersencellen.
Wel even opletten voor een meltdown.
Geplaatst in: Blogger vd week
In mijn vorige blogstukje ging ik in op drie fenomenen die mijns inziens kunnen verklaren waarom de Universiteit Gent, ooit een grijze rijksuniversiteit met weinig vrienden, thans een Vlaamse hogeronderwijsinstelling met een smoel is. De hele branding, met Durf Denken als vlaggenschip, is ondertussen matuur geworden en zal op termijn echter niet meer “nieuw” of “fris” zijn. Bovendien eindigt volgend academiejaar de tweede termijn van Paul Van Cauwenberge als Rector van de universiteit. Wil men de UGent gestaag als een hippe (en fiere) vogel laten vliegen, dan dienen volgens mij enerzijds aanvullende wegen bewandeld te worden inzake de valorisatie van Durf Denken en dient actief ambassadeurschap sterker aangemoedigd te worden.
Er is vooreerst nog ruimte om Durf Denken verder in te zetten voor interne en externe communicatie. Ofschoon studenten, personeelsleden en alumni van de instelling met hun initiatieven Durf Denken levendig houden doorheen het academiejaar, bleef Durf Denken tot vorig jaar formeel in grote mate beperkt blijft tot een campagne van enkele weken. Gedurende de rest van het jaar werd relatief weinig gewezen op deze slogan, laat staan op de ideologie erachter. Abituriënten die de slogan oppikten via de jaarlijkse campagne in het voorjaar, zagen “Durf Denken” amper terug eenmaal gestart aan de UGent. Bijzonder jammer gegeven het grote potentieel van Durf Denken om het imago van de Universiteit Gent, zowel naar internen als naar externen, verder uit te bouwen. Bovendien werd zo ook slechts een fractie van de “return on investment” gerealiseerd die de investeringen in communicatie zouden kunnen opleveren.
Sinds dit jaar wordt de campagne gespreid over het jaar zodat Durf Denken meer continu in beeld blijft. Het is mijn overtuiging dat deze weg verder moet bewandeld worden zodat de link tussen de UGent en haar tagline steeds sterker wordt, intern en extern. Durf Denken nog meer onder de aandacht houden gedurende het academiejaar kan via minimale budgettaire inspanningen een enorme hefboom betekenen voor de impact van de investeringen in Durf Denken op het imago van onze alma mater. Hieronder ontwikkel ik wat dat betreft enkele ideeën – sommige van deze ideeën werden reeds besproken en weerhouden op vergaderingen van de Commissie Communicatie. Vooreerst verdient Durf Denken mijns inziens permanent visibel te zijn in de faculteiten en universitaire plaatsen waar veel leden van de academische gemeenschap komen zoals de studentenrestaurants en het GUSB. Idealiter wordt hierbij een goede mix gevonden van eerder statische informatiedragers zoals fraaie banners en meer dynamische informatiedragers die inspelen op de universitaire actualiteit. Ook een integratie van de “look and feel” van Durf Denken in de informatie die weergegeven wordt op de informatieschermen in de faculteiten is een optie. Ten tweede zou Durf Denken verder kunnen geïntegreerd worden wanneer informatiedragers, zoals panelen voor opendeurdagen, de UGent-portaalsite, Minerva en het magazine “Universiteit Gent” herzien worden. Decentraal zouden personeelsleden moeten geïnformeerd worden over hoe een stijlvolle opname van Durf Denken in de eigen informatiedragers mogelijk is. Ten derde geven projecten als het Happy UGent Hour, de Dies Natalis - fuif, de Mobiliteitscampagnes, het streven naar administratieve vereenvoudiging en de UGent-sportdag impliciet een inhoudelijke invulling aan Durf Denken. Het zou goed zijn deze projecten expliciet te labelen met Durf Denken, zoals thans gedaan wordt bij de gadgets in het kader van het verfrissend vernieuwde onthaalbeleid van de universiteit. Op die manier wordt het zonneklaar dat Durf Denken voor de UGent meer is dan een oppervlakkige slogan. Ten slotte denk ik dat in navolging van de algemene UGent-merchandising ook goed uitgewerkte gadgets met de “look and feel” van Durf Denken zeker kunnen aanslaan, wat mogelijkheden biedt eens de hype rond huidige lijn zal gaan liggen.
Daarnaast ben ik van mening dat positief ambassadeurschap verder moet gestimuleerd worden. Professoren en bestuurders aanmoedigen hun UGent-affiliatie te verkiezen boven hun affiliatie met een ander engagement wanneer zij aan bod komen in de media, lijkt me belangrijk. Waarom hen niet met een mooie Durf Denken – pin het credo van de universiteit laten onderstrepen wanneer zij hun gedachten uiteenzetten in de nationale media? Zeker wanneer Rector Van Cauwenberge in 2013 mogelijk het rectoraat verlaat, zal er nood zijn aan nieuwe leidende figuren die hun betrokkenheid met de instelling in de verf zetten. Nadenken over actieve stimulatie van en waardering voor krachtig ambassadeurschap, lijkt me dan ook noodzakelijk. In deze context zijn de investeringen die de universiteit zich getroost in de alumniwerking belangrijk. Fiere alumni die elkaar en de UGent niet uit het oog verliezen, zijn de best mogelijke ambassadeurs voor onze universiteit.
De inhoud van dit blogstukje werd eerder samengevat gepubliceerd als deel van het opinie-artikel “Universiteit Gent: van grijze muis naar hippe vogel. Hoe heeft het zover kunnen komen?” in Th&ma, Tijdschrift voor hoger onderwijs en management (2012/3).
Jan schreef op 02-08-2012, 16:12
Beste Srijn,
Ik volg u volledig in uw uitgedachte communicatie-strategie, en ik ben er ook erg van overtuigd dat er veel meer uit die campagne te halen valt. En zoals je het zo mooi beschrijft hierboven, het zit hem in de kleine details, want de boodschap, die is quasi perfect.
Ik vertel u er direct bij waarom, laat het ons een anekdote noemen over het potentieel van "durf denken". Ik heb een tijdje op de Belgische ambassade in Brasilia gewerkt en de verantwoordelijke voor culturele aangelegenheden was daar druk in de weer onze universiteiten te promoten op één van die typische lok-studentjes-beurzen. Toen de dozen met promotiemateriaal toekwamen keek ik met ingetogen fierheid neer op de kleine mottige (maar communicatief sterke) "dare to think" stickers. De nostalgische flashback naar mijn negen jaar studie (veel te lang toen, veel te kort nu) deden mij zowaar lyrisch worden over de boodschap erachter. En ik betoogde in de daaropvolgende weken met vuur over de schittering die mijn Alma Mater is. De "dare to think" vond aanknoping bij de Brazilianen, met wat geschiedenis van Gent erbij weliswaar, want geef nu zelf toe, in 't Engels verliest het toch heel wat. "dare to think" Why? because I said so. (post militaire dictatuur adaptatie). Zou misschien beter "don't be afraid to think" worden, goud voor de ideeënbox, voer voor de marketeers...
Persoonlijk vind ik een gezonde kritische geest het mooiste cadeau dat je een jonge mens vandaag kan geven en alle interne competitie tussen onderzoeksgroepen ten spijt -- draai het en keer het zoals je wil, ego's floreren in dat academische wereldje (small burn) -- ik ben er zeker van dat zelfs de meest grote ego's zich hierachter kunnen en moeten scharen. Zonder daarbij afbreuk te doen aan hun eigenwaarde.
In 't kort, biggups voor "dare to think", ik hoop ten stelligste dat Ugent de ballen heeft nog even op de gaspedaal te duwen en de campagne in het collectief geheugen van de Belgen, en wie weet zelfs wat buitenlanders te branden.
I've said it and I'm here to represent it.
Stijn Baert schreef op 01-08-2012, 15:17
Dag Lieve.
Fijn dat je de alma mater niet loslaat -- over fierheid gesproken.
Vanzelfsprekend is die "grijze staatsuniversiteit met weinig vrienden" in zekere zin een boutade. Belangrijker is echter dat ik met die omschrijving vooral refereerde aan het externe imago van de universiteit en de mate waarin zij politieke "vrienden" had die het onvoorwaardelijk voor haar opnamen (cf. een openingsrede van de Rector omtrent politieke kennissen versus politieke vrienden). Dat de universiteit toen al inhoudelijk kwaliteit leverde en geen tekort had aan grote persoonlijkheden binnen het professorenkorps, staat buiten kijf. Het lijkt echter -- jij zult dat beter kunnen beoordelen -- dat de universiteit toen nog meer een groepering van eilandjes was, waar de affiniteit in de eerste plaats bij de eigen onderzoeksgroep of opleiding lag.
Lieve Bracke schreef op 01-08-2012, 12:01
Dag Srijn,
Vanuit mijn stek in la douce France, blijf ik het reilen en zeilen van mijn Alma Mater mer veel plezier volgen.
Je frisse opinies zijn het lezen waard - ook voor een Germanist :-)- en dat mag je geweten hebben!
Ik ben afgestudeerd in 1965. In wat jij bestempelt als een " grijze rijksuniversiteit met weinig vrienden". Laat me toe dergelijk statement te relativeren. Ouders uit onze kontreien die indertijd hun kinderen niet naar Leuven konden sturen - wegens te ver en dus te duur- maakten de keuze voor ons.
Wat ik tussen 1965 en 1969 op de banken van die grijze rijksinstelling mocht beleven was ongelooflijk en uniek : door de lessen van Professoren zoals Kruithof, Apostel, d'Hondt, Uyttersprot , Pée ging voor mij een nieuwe boeiende wereld open. Pure magie. Enfin, dit om je te vertellen dat je dqt "grijze" aspect van een " rijksinstelling zonder vrienden" ook een beetje mag relativeren.
Een hartelijke groet uit Le Bignon- Mirabeau, de geboorteplaats van je weet wel...