OPVOEDEN IS DE KUNST VAN DE HERHALING

Geplaatst in: Blogger vd week

Dat is misschien een beetje eenvoudig voorgesteld. Maar toch, het veelvuldig hergebruik van dezelfde zenuwbanen in je hersenen, zorgen dat sommige gedachten stevig aan elkaar gesynapst worden.

Al van voor het ontstaan van Studio 100, hadden Gert en Samson dit gOEd onder de knie. Wekelijks kwamen dezelfde zinnetjes terug, "ik mOEst kloppen want de bel dOEt het niet" heeft het zo twintig jaar volgehouden!

Naast de herhaling van dit soort zinnetjes, die de woordenschat van de kijkers geenszins hebben verrijkt, werd ook de stereotypering van de mensen tot in den treure herhaald.

Een homoseksuele kapper in het roze gekleed, die uitermate truttig dOEt.
Een OErdomme burgemeester, die met vliegtuigjes speelt in plaats van verantwoordelijkheden en beslissingen te nemen.
Een bazige rondborstige zeurkous die een snOEpwinkel open houdt. 
Een achterlijke vetharige vrouw die een frietkraam heeft. 
Een ijdele, pedante minister, die geregeld de 'verkwister' wordt genOEmd. 
Een hond, die als personage het kind vertegenwoordigt, met een tergende taalachterstand en een naiviteit die zelfs een tweejarige mOEilijk kan evenaren. 

De dagelijkse, wekelijkse, maandelijkse en jaarlijkse herhaling van deze stereotiepe rolpatronen, niet alleen in Samson en Gert, maar nadien ook bij Wizzy en Woppy, Kabouter Plop, K3, Piet Piraat... waarbij vrouwen per definitie dom en vervelend zijn, en mannen mekaar permanent de duvel aandOEn, heeft mijns inziens een hele generatie sterk beïnvlOEd. 

Ik durf denken dat mOEilijkheden van onze jongvolwassenen om verdraagzaam met elkaar om te gaan, gebrekkige waardering van medemensen in onze maatschappij, vooroordelen en schrijnend gemis aan sociale vaardigheden  in verband staan met de eindeloze herhalingen van Studio 100-programma's die onze twintigers in hun opvOEding gekend hebben.

VermOEdelijk hebben ze deze programma's ook nog eens alleen mOEten verteren, door de geniale inval van Studio 100 om mama's en papa's te laten uitslapen op zondag en de kinderen stilletjes te houden voor de televisie. 

Nooit hoorden deze kinderen een kritische noot van de ouders. Zelden iemand die zich luidop afvrOEg: waar is die succesvolle zwarte advocaat, hOE lossen ze dit op zonder handige Marokkaan, welke vrouwelijke zaakvOErder zal hier eens orde op zaken stellen, welke lieve homoseksuele dokter geneest hier de rode stipjes, wat zijn de mooie tOEkomstplannen van deze piepjonge minister?

Het is een gemiste kans... maar misschien is er hoop? Ik durf denken dat Sandra De Preter, eerste vrouwelijke CEO van de VRT, die een afzonderlijk net voor kinderen en jongeren realiseert, zich bij de aankoop en productie van de programma's grondig zal bezinnen over de herhalingen... want dat is de kunst van het opvOEden?