HET HOENDERHOK

Geplaatst in: Blogger vd week

Misschien moet ik wat minder vergaderen en meer bloggen. Geen doodles meer om iedereen op hetzelfde moment aan de tafel te krijgen. Geen sprakeloze noch spraakwatervallende gezichten. Ieder die iets te zeggen heeft, blogt terug. Ieder kiest haar/zijn favoriete moment: nachtuilen, vroege vogels, met kat naast de eettafel of terwijl de kinderen in bed zitten. Want de reacties die ik op mijn vorige blogs kreeg, vind ik bijna zinvoller dan reacties tijdens een vergadering. Goede ideeën hebben tijd nodig, moeten wat kunnen borrelen, gisten en zachtjes uitsterven als het moet. Wat blijft drijven, is goed.

En aangezien dit het einde van de week is en volgende week een nieuwe blogger aankomt, is dit misschien wel het uitgelezen moment om de knuppel in het hoenderhok te gooien, niet om de kippen geweld aan te doen maar om hen eraan te herinneren dat ze vleugels hebben (ja, zie vorige blog voor de betekenis daarvan). Nog een heel weekend tijd om reacties uit te lokken van u, lezer, alvorens ik van het blogterrein verdwijn!

Laten we ons richten op dat cijfer van 75% interne rekrutering. Driekwart van al onze postdoc’ers en professoren hebben in eigen huis hun doctoraat behaald. Niet dat dit noodzakelijk betekent dat slechte onderzoekers worden benoemd tot prof, maar wel dat heel wat goede bijna-professoren de kans niet krijgen omdat ze zelf worden ontmoedigd om te kandideren, worden uitgesloten van selectie, of niet passen binnen de al te precies omschreven gewenste specialiteit. Tja, toeval? Nee. Ik hoor teveel verhalen dat het zo gebeurt, en Gent is daarop zeker geen uitzondering.

Spanje heeft jarenlang een probleem gehad met een gesloten rekruteringssysteem en heeft dan drastische maatregelen genomen: geen postdoc meer mogelijk aan dezelfde instelling als het doctoraat. Duitsland heeft een gelijkaardig hausverbot. Nederland heeft geen reglement daaromtrent maar daar durf je gewoonweg je academisch cv nergens tonen als daar maar één academische instelling op staat. Als we in Vlaanderen een mentaliteitsverandering willen creëren in de rekrutering van professoren, laten we het dan grondig aanpakken, op Vlaams niveau, voor alle instellingen gelijk: een verplichte breuklijn in de academische carrière, ofwel tussen MA en PhD, tussen PhD en postdoc, of tussen postdoc en ZAP. Een ontluizingsperiode elders – het hoeft zelfs niet buiten Vlaanderen te zijn. Antwerpen, Brussel, Leuven, Hasselt – in de ogen van de Vlaming is dat wellicht al buitenlands genoeg. En dit is helemaal niet méér genderonvriendelijk dan de huidige.

Verleg de focus dan naar het ‘aantrekken’ van onderzoekers die van andere instellingen komen. Stel het UGent-huis open voor talent dat elders is opgegroeid. Selecteer de beste. Als dat UGent’ers zijn die na hun ervaring elders graag willen terugkeren, en zijn dat de beste kandidaten? Prima! Maar laten we stoppen met de krampachtige mobiliteitsverwachtingen waarbij iedereen voelt dat hij wel internationaal mobiel zou moeten zijn, maar het eigenlijk moeilijk wil of kan en dan maar met tegenzin weggaat om de kansen op een aanstelling in het vertrouwde nest te verhogen.

En ja, ook deze regel zal zijn minkanten hebben, en er moet voldoende tijd worden ingepland alvorens die in voege komt, maar hij heeft tenminste het voordeel van de duidelijkheid. En ik voorspel: het zullen niet zozeer de jonge onderzoekers zijn die er iets op tegen zullen hebben, maar de professoren.